RSS  

بی آر تی از تاتی تاتی تا دوی سرعت

یکی بود یکی نبود. شهری بزرگ بود که هر روز جمعیتش از روز قبل بیشتر می شد. این شهر بزرگ پایتخت کشورش بود. همین موضوع باعث می شد که نسبت به بقییه شهرهای آن سرزمین شلوغ تر و پر جمعیت تر باشد. از بالا که به این شهر نگاه می کردی و ابرها را کنار می زدی برجی را می دیدی که سر به فلک کشیده بود. این برج مرتفع شده بود نماد شهری که دیگر ترافیک امانش را بریده بود. اهالی این شهر بزرگ به غول بزرگی که در این شهر زندگی می کرد عادت کرده بودند. اسم این غول بزرگ، ترافیک بود. این غول صبح های زود از خواب بیدار می شد و تا آخرین ساعات روز هم دست از سر مردمان این شهر بزرگ بر نمی داشت. هر جا که می رفتی سخنی از ترافیک بود و اما مسولان این شهر بزرگ هم به دنبال راهی بودند که این قول را از پای در بیاورند. پس فکریی کردند و کار شروع شد. خطوط مترو، توسعه ناوگان حمل و نقل عمومی تشویق مردم به استفاده از اتوبوس و... راه هایی بود که مسولان این شهر بزرگ به کار گرفتند تا این غول را از پا دربیاورند. اما مردم می گفتند اگر بخواهیم از اتوبوس استفاده کنیم، وقتمان تلف می شود و باید در ترافیک گیر کنیم و در آخر هم سر ساعت به مسیر مورد نظر نمی رسیم پس دوباره مسولان این شهر بزرگ به فکر رفتند تا راهی جدید پیدا کنند. یک روز که مرمان این شهر بزرگ از خواب بیدار شدند دیدند درست در وسط یکی از خیابان های اصلی شهر مسیری ویژه درست کرده اند. انگار قرار بود شخصیتی از این مسیر ویژه عبور کند. درست مثل مترو در تمام طول مسیر ایستگاه هایی قرار داشت و می گفتند این خط ویژه متعلق به سامانه اتوبوس های تندرو یا همان اتوبوس های بی آر تی است. ظاهرا این اتوبوس ها به خاطر این که در مسیری ویژه قرار بود حرکت کنند دیگر نه ترافیک را احساس می کردند و نه چراغ قرمز برایشان معنی داشت. حالا دیگر مسافران این شهر بدون ترافیک در طول مسیر حرکت می کردند. مردم شهر از همان روزهای اول نسبت به بی آر تی نظر خوبی داشتند، چون موفق شده بودند غول ترافیک را غافلگیر کنند و دورش بزنند. آن قدر مردم این شهر از بی آر تی اسقبال کردند که مسولان آن شهر تصمیم گرفتند در تمام شهر شبکه بی آر تی راه اندازی کنند و به این ترتیب مبارزه بزرگی با این غول ترافیک آغاز شد. امروز دو سال از آن روزها می گذرد. مردم آن شهر بزرگ که تهران نام دارد در این دو سال صاحب سه خط بی آر تی شده اند. این اتوبوس های تندرو آن قدر بر شهروندان پایتخت تاثیر مثبت داشت که مسولان شهری به درستی تصمیم گرفتند تعداد خطوط بی آر تی  را به عدد 10 برسانند. شاید این ساده ترین روایتی بود که می شد از ورود مدرن ترین شبکه حمل و نقل اتوبوسرانی به پایتخت تعریف کرد. شبکه ای که این روزها دو سالگی اش را جشن می گیرد. روزهایی که بی آر تی اولین انتخاب اهالی پایتخت است و مسافران زیادی را به خود اختصاص داده است.

حتما شما هم اولین روزهایی که میله هایی بزرگ در وسط خیابان آزادی قرار گرفت و سط خیابان را اشغال کرد تا شرق پایتخت را در کمترین زمان ممکن که برای خوشبین ترین شهروند تهرانی هم قابل تصور نبود، به غرب تهران متصل کند یادتان است. امروز دو سال از آن روزها می گذرد و سامانه بی آر تی دو ساله شده. همان خطی که مسافرش را در عرض 30 دقیقه  بدون ترافیک از چهار راه تهران پارس به میدان آزادی رساند و پایه گذار راه اندازی سایر خطوط بی آر تی پایتخت شد. خطوطی که در این دو سال آرام آرام پله های رشد را طی کرد و به جایگاه امروزش رسید. پایتخت این روزها سه خط بی آر تی و یک خط ویژه در اختیار دارد که مرزهای شمال به جنوب، غرب به شرق، غرب به جنوب و جنوب به شرق را در نوردیده  ترافیک را برای مسافرانی که ترجیح می دهند از وسایل حمل ونقل عمومی استفاده کنند بی اثر کرده است.

شماره ۳۰۲ همشهری مسافر